Onze dagen rijgen zich aaneen in een vast patroon. Ontbijt, wassen, thuiszorg, beweging, eten, slapen, ontspanning, eten, thuiszorg, pilsje, slapen. Zo ongeveer.

Het gaat lekker met Frederik. De wonden worden kleiner. Vooral de wond waar de amputatie was heelt mooi.De middelste teen, zit er nog steeds aan. Hij zal er op een gegeven moment ( gedeeltelijk) afvallen. we zijn zeer benieuwd hoeveel er van over blijft. De wond onder zijn voet ziet er nog wat rommelig uit. Wordt wel kleiner maar , niet zuiver op de graat.

Omdat de doorbloeding in zijn been van cruciaal belang is word hij gestimuleerd te bewegen. Dus loopt hij met krukken ( op zijn hiel) en fietst hij op de hometrainer. Eerst wat angstig maar nu doet hij ondertussen al heel wat zelf. Fijn voor hem  maar natuurlijk ook voor mij. Ik heb weer wat meer armslag en kan met een gerust hart een paar uurtjes weg als ik dat wil.

De thuiszorg, (zo je wilt wijkverpleging) is een hoofdstuk apart. Al de 20e verzorgster is er aan zijn bed geweest. Van diverse pluimage, maar allemaal goedwillend, de een wat handiger, de ander wat spraakzamer en de serieuzen. Soms wil ik hen het werk uit hun handen halen en het zelf doen. Maar ik houd me in.

De conversatie is ook veelal hetzelfde. Is het water om te spoelen niet te heet, te koud? doet het pijn? Hebt u suiker? Gaat het zwarte teentje er nog af en hoe?

Ach ja, ik zou waarschijnlijk hetzelfde vragen, maar af en toe krijg je er de kriebels van.

Ook de tijden zijn zeer wisselend. Soms om 9.30 ,maar soms ook om 12.15. Dat is wel eens lastig, maar we mogen niet klagen. Het is goed in een land te wonen waar dit allemaal mogelijk is.

In de avond zijn het meestal gezellige types, waardoor? ik zou het niet weten, toeval.

Na het middagdutje gaan we er af en toe op uit. Ik sleep hem dan overal mee naar toe. Vorige week nog wat dicht bij huis, maar gisteren hebben we Tholen aangedaan.

Terrasje pikken in Sintmaartensdijk , waar ik een nieuw glas bier in mijn schoot en schoenen gekiept kreeg doordat een prijslijst die rechtop in houder stond omwaaide en mijn glas meenam, getver.

In het zonnetje was het gelukkig snel droog en kon ik een boodschapje doen bij de plaatselijk super en hopend dat de mensen aldaar me niet wantrouwig aan zouden kijken omdat ik toch wel een bepaald luchtje bij me had, maar dat viel gelukkig mee.

Fijn is dat we er allebei plezier in krijgen en niet constant aan zijn voet denken, alhoewel je er niet los van komt als iemand in een rolstoel zit.

Ondertussen brei ik apen. Deze is onderweg naar Brielle waar hij bij Lein en Richard mag wonen. Het houdt me leuk bezig.