Parkeerruimte in overvloed. Geen rennende kindervoetjes door het pad. Geen fietsende moeders die Praline's kop er bijna afrijden: VAKANTIE.

Ieder jaar weer ben ik heel blij met deze dag. Zou het ook zo aanvoelen als het altijd zo is? Vast niet, alles went.

Frits is weer een beetje mobiel. Een paar dagen moest hij rust houden vanwege een ingreep aan zijn grote teen van de "slechte"voet. Een ingegroeide teennagel moest behandeld worden. De huisarts verdoofde de teen en de nagel werd aan de zijkant losgeknipt waardoor hij de basis die de problemen gaf kon verwijderen.

2 dagen rust zijn dus nu weer voorbij en hij huppelt weer door het huis. Nou ja, huppelen, de onderkant geeft toch wat meer pijn. Het wordt wel kleiner en wil waarschijnlijk dicht maar de rommel er in houdt dit tegen.

Het donkere gedeelte van de middenteen gaat ook hier en daar loslaten. Al met al gaat het best goed.

Vorige week een tochtje naar Knokke gemaakt, alleen. Heb daar fruits de mer gehaald en die 's avonds verorberd.

Had alleen een beter dag moeten plannen want de restanten moesten nu ruim 10 dagen in de kliko zitten en dat stinkt ontiechelijk.

Zondag Lena en Jules bezocht in Capelle, heel gezellig.Fijn er even uit te zijn.

Verder vermaken we ons met de Tour en spelen we op de Wii. We komen onze dagen wel door.

een kopje koffie in Damme, het stadje van Tyl Uylenspiegel.

apen aanvragen, dat wordt doorbreien!

Onze dagen rijgen zich aaneen in een vast patroon. Ontbijt, wassen, thuiszorg, beweging, eten, slapen, ontspanning, eten, thuiszorg, pilsje, slapen. Zo ongeveer.

Het gaat lekker met Frederik. De wonden worden kleiner. Vooral de wond waar de amputatie was heelt mooi.De middelste teen, zit er nog steeds aan. Hij zal er op een gegeven moment ( gedeeltelijk) afvallen. we zijn zeer benieuwd hoeveel er van over blijft. De wond onder zijn voet ziet er nog wat rommelig uit. Wordt wel kleiner maar , niet zuiver op de graat.

Omdat de doorbloeding in zijn been van cruciaal belang is word hij gestimuleerd te bewegen. Dus loopt hij met krukken ( op zijn hiel) en fietst hij op de hometrainer. Eerst wat angstig maar nu doet hij ondertussen al heel wat zelf. Fijn voor hem  maar natuurlijk ook voor mij. Ik heb weer wat meer armslag en kan met een gerust hart een paar uurtjes weg als ik dat wil.

De thuiszorg, (zo je wilt wijkverpleging) is een hoofdstuk apart. Al de 20e verzorgster is er aan zijn bed geweest. Van diverse pluimage, maar allemaal goedwillend, de een wat handiger, de ander wat spraakzamer en de serieuzen. Soms wil ik hen het werk uit hun handen halen en het zelf doen. Maar ik houd me in.

De conversatie is ook veelal hetzelfde. Is het water om te spoelen niet te heet, te koud? doet het pijn? Hebt u suiker? Gaat het zwarte teentje er nog af en hoe?

Ach ja, ik zou waarschijnlijk hetzelfde vragen, maar af en toe krijg je er de kriebels van.

Ook de tijden zijn zeer wisselend. Soms om 9.30 ,maar soms ook om 12.15. Dat is wel eens lastig, maar we mogen niet klagen. Het is goed in een land te wonen waar dit allemaal mogelijk is.

In de avond zijn het meestal gezellige types, waardoor? ik zou het niet weten, toeval.

Na het middagdutje gaan we er af en toe op uit. Ik sleep hem dan overal mee naar toe. Vorige week nog wat dicht bij huis, maar gisteren hebben we Tholen aangedaan.

Terrasje pikken in Sintmaartensdijk , waar ik een nieuw glas bier in mijn schoot en schoenen gekiept kreeg doordat een prijslijst die rechtop in houder stond omwaaide en mijn glas meenam, getver.

In het zonnetje was het gelukkig snel droog en kon ik een boodschapje doen bij de plaatselijk super en hopend dat de mensen aldaar me niet wantrouwig aan zouden kijken omdat ik toch wel een bepaald luchtje bij me had, maar dat viel gelukkig mee.

Fijn is dat we er allebei plezier in krijgen en niet constant aan zijn voet denken, alhoewel je er niet los van komt als iemand in een rolstoel zit.

Ondertussen brei ik apen. Deze is onderweg naar Brielle waar hij bij Lein en Richard mag wonen. Het houdt me leuk bezig.

Nu zie je het eens met eigen ogen, Frits speelt op de Wii. Eigenlijk is dit het bewijs voor Pippa ( en natuurlijk Lein enRichard) dat de Wii gebruikt word voor het doel waar voor we hem van jullie hebben geleend.

Tennissen is niet favoriet maar hij doet het wel. Toen ik vanmorgen de spelletjes ging proberen was hij gelijk enthousiast. Eerst veel geklooi hoe we dat ding aan de gang konden krijgen maar het is gelukt.

Nu ben ik heel streng en sta als een schooljuffrouw te bedillen dat ie eerst moet bewegen en pas daarna mag ie biljarten. Klinkt knap bazig ?.Ja, maar als ik dat niet doe vergeet hij het gewoon en schieten we er niets mee op..

Dus moet ik alle tact gebruiken en dat lukt aardig.

OOO, heb ik er zelf ook wat aan? Hi, hi , tuurlijk, ik vind het prachtig en ik vermaak me er prima mee.

Wat kan je in zeeland beter doen dan de waterkant opzoeken en omdat de thuiszorg vanmorgen wel erg vroeg was(voor ons doen dan 9.30 uur) besoten we om even een tripje richting kust te maken.

Eigenlijk was het de bedoeling aan de zeedijk een heerlijk patatje te nuttigen, maar de wind stond verkeerd en we streken dus neer aan de andere kant van de duinen , daar was het heerlijk. Fietsers en wandelaars gaven ons even een vakantiegevoel.

De dagen rijgen zich aan een. We zijn druk bezig met verzorgen, slapen, eten, puzzelen. 2x daags komt de thuiszorg de wond verschonen. Het gaat goed( vinden wij) Natuurlijk ziet het er voor een nieuweling nog steeds naar uit, maar wij ( de thuiszorg en F en M ) vinden dat het vooruit gaat.Oke, de chirurg ook, maar die kijkt er met nog andere ogen naar. De laatste 2 weken is er dood vlees onder zijn voet weggeknipt en dat was geen lolletje. Frits werd eerst rood, zei toen een paar redelijk lelijke woorden en trok zijn voet terug.O, ik zat er een beetje naast, zei de dokter en of het pijn deed hoefde hij hem niet te vragen.

Maandag is pillendag, dan wordt de weekvoorraad aangevuld.Een hele klus.

Ook aan de rest van het lichaam moet gewerkt worden om sterker te worden en krachten weer op te pakken. Onder leiding van de fysiotherapeut Guido ging hij vanmiddag aan de slag. Gelukkig komt hij bij ons thuis, dus kon ik meekijken.

Oefeningen met een elastiek, rekken en strekken. Hij vind ook dat dit noodzakelijk is, maar leuk is anders. Sport? Niet voor Frits.

Oefenen met krukken is een angstige bezigheid. Hij is bang dat hij valt en zijn goede been is nog niet sterk genoeg., maar samen maken ze toch een stap of 10 voor hij uitgeput in de rolstoel zakt. Ik heb met hem te doen.

Bizarre van dit alles is dat dit alles door ons zelf is bedacht, nou ja, door mij dan. Vanuit het ziekenhuis wordt er niet over gerept. Ja hoor hij mocht op de hiel steunen, zelfs lopen, maar hoe had hij gedacht dat dit zou moeten. Hup , daar gaat Frits, lekker een wandelingetje maken op zijn hiel?

Er is een heleboel hulp maar echt duidelijke lijnen uitzetten heb ik nog niet gezien.

Frits is er even uit. En wel helemaal naar de biljartclub achter ons huis. De oude knakkers waren blij hem te zien en beloven hem thuis te brengen als hij het zat is. Het was best even passen en meten. De wondverzorging moet 2 keer per dag , maar tot nu toe is het slecht verdeeld. Vandaag bv om 12.15 en 's avonds om 19.00 uur. Dat is veel te dicht op elkaar. Ga dus zo maar even bellen naar het ziekenhuis of het een keer mag zijn en dan tussen door vochtig houden.

Het valt hem nu allemaal wel mee. De wond is rustig, alleen onder zijn voet rommelt het nog wat.

Ben zelf ook wat rustiger. Het gevoel dat alles onder controle is is een prettig gevoel. Ik wil zondag proberen de Wii bij Lein en Rich op te halen. Dan kunnen we er tegen aan en Kim, ik zal alleen maar spelen als hij slaapt, alhoewel dan ligt hij in dezelfde kamer en met mijn gehuppel zal het misschien toch wat te storend zijn.

Vandaag weer eens een  middagje in het ziekenhuis doorgebracht. De afgelopen dagen werd aan het litteken van de eerste operatie, de bypass dus, een zwelling zichtbaar  die gisteren aardig rood en  er dreigend uit ging zien.

De thuiszorg regelde een afspraak bij de chirurg. Nu was er nauwelijks meer aandacht geschonken aan zijn been sinds zijn voet alle aandacht opeiste. Bij het zien van de bobbel vond hij dat dit bij de laatste controle niet zichtbaar was, waarop ik antwoordde dat het been helemaal niet zichtbaar was geweest  omdat Frits zijn broek had aangehouden alle keren en er niet om gevraagd werd .

Hij ging er niet op in maar had het duidelijk wel gehoord. Het was ontstoken  en het vocht werd er met een dikke, grote naald uit gezogen en op kweek gezet. Frits hield zich kranig.

Om nog meer duidelijkheid te krijgen werd een echo gemaakt en er werd nog meer massa gevonden onder het litteken. Hij vond dat het maar een geluk was dat er geen kunsstof gebruikt was in het been , want dit gaf vaker problemen. Of.. . toch wel? De oude kunsstof ader van de vorige operatie in Brugge zat er nog in., dit zou wel eens de boosdoener kunnen zijn.

Met een recept voor een karrevracht aan antibiotica en een afspraak voor vrijdag kwamen we weer thuis.

Wat kan er nog meer fout gaan?

Intussen gaat het met zijn voet en de pomp prima. De wond wordt kleiner, de pomp houdt zich gedeist.

Frits slaapt goed mede doordat hij aan een oor behoorlijk doof is. Hij ligt dan op zijn goed oor en hoort het gepruttel van de pomp niet. Een ding is zeker. Zo gauw de pomp er af is regel ik een gehoortest, want ik word er een beetje moe van om alles twee keer te zeggen.

Maarre….. soms is het ook wel eens goed dat ie niet alles hoort wat ik zeg…hi, hi.

Nee, geen werkelijke stapjes, maar denkbeeldige. Ook al zit hij nog wel even in de rolstoel en is hij nog helemaal van mij afhankelijk, toch zit er verbetering in. Eten en drinken gaan prima, zelfs beter dan voorheen. Slapen sinds vannacht ook weer beter door het terug wisselen van het matras.

Vijf nachten probeerde hij een wisselmatras. Een matras dat wisselend gevuld wordt met lucht in banen. Het vervelende is dat als je ook maar een klein beetje rechtop gaat zitten je met je kont op de bodem zit en dat is voor de huid nu niet echt bevorderlijk.. Ook de pomp die eraan zit is ontzettend storend. Nu weer een tempur matras en dat gaat prima. 

De thuiszorg zorgde voor kapjes voor zijn hielen en plakkers voor zijn kont. Bij nadere inspectie keek ik naar de prijs en schrok me rot. Ik weet wel dat doorliggen zeer serieus genomen wordt ion de zorg, maar 5 hielkapjes a 58.50 en 10 plakkers voor de kostbare billen 181.20, waar worden die van gemaakt?

Gisteren bezoek van Ab en Hilly. Al pratende bleek dat hij graag weer eens op zijn eigen pc zou werken. De muis van mijn laptop is hem te snel. Dus werd zijn pc naar beneden gesjouwd, geinstalleerd en internet? Daar vonden we ook een oplossing voor. Een lange kabel gaat van router naar de pc op de eettafel. Gaat prima, alleen oppassen dat ik mijn nek niet breek hierover. Maar zoals ik zei, het gaat hem beter.

De voet? Tja, ik zou het je graag laten zien, maar laten we dat maar even niet doen.Ik maak wel foto's om te zien of er daadwerkelijk verbetering is. Een nieuwsgierig kind ( nee, geen kleinkind  , alhoewel Joosje( 13) er toch een voorzichtige blik op wierp : ieee, eehh, eng.) Moeder Inger is wel meer gewend, werkende voor een plastisch chirurg.

Het middelste teentje blijft zwart van boven, de onderkant meer naturel. De plek onder zijn voet is ook duidelijk verkleurd van donkerblauw naar beige en bloed zelfs een klein beetje langs de randen. Dat is cruciaal, dan zit er doorbloeding en is de kans op behoud van de rest van de voet aanwezig.

Ik zie  verbetering, chirurg  ook. Dus daar houden we ons dan maar aan vast. De pomp doet lustig zijn werk en volgende week horen we hoelang er nog mee moet worden door gegaan.

Afgelopen zondag  verrasten Inger en Joosje ons door stiekem binnen te komen. Jullie kunnen toch nergens heen, dachten zij. Nou daar zaten ze toch even mis, want we wilden na het tukje toch even ergens heen met de auto en een rit uit Veghel voor niets is toch even heel vervelend.Met elkaar toen gewandeld in park in Vlissingen . Het pad was niet verhard, dus was ik blij dat Inger er was voor het duwwerk en Joos voor de foto's.

Een man thuis  die niet uit de voeten kan en alleen per rolstoel zich kan verplaatsen. Dat doe ik wel even dacht ik.

Ha, ha, die Marijke, die dacht dat ze nog 40 was.Het valt vies tegen. Alhoewel er nu wat meer structuur in komt, blijft het een extra dagtaak. 

De dagen zien er iets anders uit. Vroeg opstaan en vroeg naar bed, met tussendoor een tukje en dat heb ik dan ook hard nodig. Wat me wel opvalt is dat ik de meeste tijd kwijt ben met de inwendige mens/dier en al wat er ook weer uit moet. Kan leuker.

Wie moet het eerst de hond of de mens. De mens kan het ophouden, meestal.De hond ook, meestal.

Maar o, wee, als dat een keer niet zo is.

Straks komt de wijkverpleging om het pompje van Frits' been te vernieuwen en opnieuw te verbinden. 

Intussen is de wijkverpleegkundige dus geweest. Ze is /zijn een uur bezig geweest met het spoelen, aanleggen en verbinden van pomp en voet. Om haar kennis omtrent dit soort wonden en pompen weer eens op te frissen is er nog een verpleegkundige bij gekomen uit het dorp.

"t Ziet er niet vrolijk uit en dat is een understatement.Gelukkig krijgen ze het voor elkaar. Er mist nog een soort folie en die zorgt voor goede afdekking en hechting voor de pomp. Maar hoe mooi het systeem ook is voor nu heb ik er een hard hoofd in of dit allemaal nog goed komt. Maar ik laat me graag overtuigen door het tegendeel.

Vandaag luxe, hoef niet te stofzuigen, geen boodschappen. Straks komen Lein en Richard even thee drinken voor ze Pippa gaan ophalen in "port zelande". Toch nog een beetje pasen.